Over schrijver en spreker Donald J. Trump

Donald J. Trump is meesterlijk in zijn vermogen mensen te coachen en hen tot topprestaties te brengen en ze te leren over geld. Donald Trump doorliep de Wharton Business School, waarna hij deelnam in het familiebedrijf, dat handelde in onroerend goed. Op basis van het familiebedrijf, creëerde hij een imperium in onroerend goed, casino's, sport, en transport, waarbij er een soort satirische cultus is ontstaan rond zijn persoon. De naam "Trump" komt terug in gebouwen die hij heeft laten bouwen (Trump Tower, Trump Taj Mahal enz.). Donald Trump is miljardair geworden door vastgoed. Trump is echter ook begaan met het ontwikkelen van ondernemers en het leren over geld. Donald J. Trump een leraar, die mensen inspireert en leert over geld en hoe je er mee omgaat. Hij doet dit onder andere in zijn boek Waarom we willen dat je rijk wordt, geschreven met Robert Kiyosaki, en in zijn boek Denk Groot. Naast de vele boeken die Donald Trump heeft geschreven, is hij ook oprichter van de Trump University waarin ondernemers kunnen leren hoe ze hun ondernemeing tot een succes kunnen maken. In dit kader is zijn succesvolle televisie show "The Apprentice" ook een voorbeeld voor het ondernemerschap. In Nederland worden de boeken van Donald Trump mede uitgegeven door Succesboeken.nl. Krijg meer informatie door te klikken op onderstaande afbeeldingen.

De eerste bladzijden van het boek

Waarom we willen dat je rijk wordt.

Het is zondagochtend vroeg.
Tienduizenden mensen zijn afgekomen op een grote onroerendgoedtentoonstelling in Chicago die georganiseerd is door The Learning Annex (een bedrijf dat cursussen en seminars voor volwassenen-onderwijs organiseert - red.).
De expositieruimte is gevuld met inzendingen en uitstallingen van investeringen en mogelijkheden met een hoge opbrengst. In kleinere zalen delen instructeurs hun kennis en wijsheid over hoe de gegadigden hun eigen persoonlijk fortuin kunnen maken. De spelonkachtige hal is gevuld met een aanstekelijk geroezemoes.
Mensen zijn opgetogen over hetgeen ze leren en hoe dat hun financiële bestemming kan veranderen. In de grote hal achter de schermen, waar het personeel aan het werk is, heerst een ander soort opwinding. Het is een stille elektrische opwinding.
Een grote zwarte limousine is voor de deur gestopt en mensen fluisteren: “Daar is ie! Donald Trump is er.” Ik bevind me met mijn zakenpartner en medeauteur, Sharon Lechter, in de groene zaal, een privéruimte waar de gastsprekers op hun beurt wachten voor ze de bühne opgaan, dus ik zie de limo niet aankomen. Maar als ik twee politieagenten door de deur van de groene zaal zie komen, weet ik dat Donald Trump eraan komt.
Ik haast me naar buiten om plaats te maken voor hem en zijn naderende gevolg. Nu ik buiten de groene zaal sta, kan ik een grote, imposante figuur uit de limousine zien stappen. Dat kan alleen maar Donald Trump zijn, met zijn wereldwijd voor kijkers van The Apprentice bekende silhouet.
Degenen van ons die in het gelukkige bezit zijn van een backstagepasje, vormen spontaan twee rijen. Alsof het gepland was, loopt Donald Trump glimlachend en knikkend tussen de twee rijen bewonderaars door. Een begroeting die voorbehouden is aan royalty’s of aan staatshoofden. In Hollywood zouden ze de rode loper hebben uitgelegd.
Bill Zanker, oprichter en CEO van The Learning Annex, begroet Donald, laat hem in de groene zaal en sluit de deur. “Oh, mijn hemel!” verzucht een jongedame. “Hij is in het echt nog indrukwekkender.” “Ik kan niet geloven hoe lang hij is”, zegt een andere jongedame. “Heb je z’n haar gezien?” zegt weer een ander. De meeste mannen in de groep zijn stil.
De deur van de groene zaal gaat plotseling weer open. Degenen die naar binnen kunnen kijken, zien Donald in gesprek met de pers. Bill Zanker komt naar buiten en loopt naar me toe. “Kun jij Donald introduceren?” vraagt Bill. “Rijke Pa’s Robert Kiyosaki die De Donald aankondigt; het publiek zal dat geweldig vinden.” Donald komt uit de groene zaal tevoorschijn en loopt naar Bill en mij toe.
Na een paar persoonlijke woorden met Bill richt Donald zich tot mij en zegt: “Hallo. Kondig jij mij aan?” Ik knik bevestigend. “Schitterend, ik zie dat je nog steeds op de New York Times bestsellerslijst staat”, zegt Donald. “Dat is bijzonder.” Dan laat hij zijn stem een ietsje zakken: “Ik wil met jou over iets praten. Heb je daar nu even tijd voor?” “Natuurlijk”, zeg ik. “Jij bent de nummer-één-schrijver over personal finance en ik ben de nummer-één-schrijver over business. We zouden samen een boek moeten doen. Wat vind jij daarvan?”
Ik ben sprakeloos, beduusd als ik ben door het aanbod. “Dat is een schitterend idee!” zegt Bill Zanker het gat opvullend dat ontstond door mijn stilte. “Dat wordt vast en zeker een bestseller.” Eindelijk herstel ik me en antwoord zwakjes: “Fantastisch idee. Gaan we doen.” Wetende dat Donald er niet van houdt om handen te schudden, neem ik het risico en steek mijn hand uit om te zien of hij het werkelijk meent met dat idee over een boek. Hij meent het en we schudden elkaar de hand. Dan richt Donald zich tot Keith, zijn imponerende lijfwacht, en zegt: “Geef Robert mijn kaartje.” Keith, de 1.92 m lange lijfwacht stopt plotseling met een intimiderende figuur te zijn. Hij glimlacht, haalt een gouden kaartendoosje tevoorschijn en geeft me een van Donalds persoonlijke visitekaartjes. “Bel me als je weer in New York bent, dan gaan we dat boek in elkaar zetten”, zegt Donald. “Ik zal je aan Meredith voorstellen. Ze gaat ons assisteren met dat project.” Dan stel ik Donald aan Sharon voor en we schudden elkaar nogmaals de hand.
Het is tijd om te beginnen, dus ik draai me om en loop naar het podium waar in de grote zaal en de naastliggende zalen vierentwintigduizend fans uit Chicago zitten te wachten op Donald Trump. Zodra ik klaar ben met mijn korte introductie, klinkt de titelsong van The Apprentice, het televisieprogramma dat een megahit was, en dalen er duizenden gouden ballonnen van het plafond omlaag. Het publiek barst in applaus uit wanneer Donald Trump het podium opkomt.

Onderweg, tijdens de vlucht van Chicago naar Phoenix begon de betekenis van die handdruk tot me door te dringen. “Wie ben ik om een boek met Donald Trump te schrijven?” bleef ik mijzelf afvragen. “En waarover gaan we dan schrijven?” “Wilt u misschien een deken?” vroeg de stewardess aan me, die me daarmee uit mijn verwarring haalde. “Nee, dank u wel”, antwoordde ik met een glimlach. Nadat de stewardess verdwenen was, kreeg ik opeens het idee: we zouden over onroerend goed kunnen schrijven. Met die gedachte kwam mijn persoonlijke criticus naar voren; de criticus die me vanaf het moment dat het idee van dat boek geopperd werd, continu aan het treiteren was.
Mijn criticus vroeg cynisch: “Jij en Donald Trump gaan samen een boek over onroerend goed schrijven? Op het gebied van onroerend goed speelt Donald Trump in de Champions League en zit jij bij de eerste klasse zaterdagamateurs. Hij bouwt wolkenkrabbers in New York. En wat heb jij? Een paar appartements-gebouwen, een paar goedkope commerciële gebouwen en wat kale grond. Trouwens, hij is een miljardair en jij bent maar een miljonair.”
Tot op dat moment was ik nogal tevreden geweest met wat ik in mijn leven bereikt had. Maar bij het overwegen van het schrijven van een boek met Donald Trump, leken mijn successen maar klein en onbeduidend. In plaats van me vereerd te voelen om gevraagd te worden samen met Donald Trump een boek te schrijven, voelde ik me ellendig. “Waar moeten we in hemelsnaam over schrijven?” vroeg ik mezelf telkens weer af, tijdens de vlucht van Chicago naar Phoenix.

Twee lange weken Hoewel Donald me gevraagd had om Meredith McIver (degene van wie hij wilde dat die het boek tussen ons zou coördineren) te bellen, belde ik niet direct. Uiteindelijk belde Bill Zanker mij na twee weken vanuit New York op met de vraag: “Heb je Donald al gebeld?” “Nee, nog niet”, antwoordde ik. “Waarom niet?” “Omdat ik in een lafaard veranderd ben”, zei ik. “Trouwens, waar zouden we over moeten schrijven? Hij en ik zijn beiden ondernemers en we investeren allebei in onroerend goed, maar zijn balans heeft een paar nullen meer dan de mijne.” “Ach, houd toch op”, zei Bill. “Je hebt meer dan 26 miljoen exemplaren van je boeken verkocht. Je bent over de hele wereld bekend. Je hebt vijf jaar lang op de bestsellerslijst van de New York Times gestaan. Vijf jaar! Er zijn slechts drie boeken die net zolang op die lijst gestaan hebben. Doe jezelf niet tekort. Jullie zijn beiden schrijvers van bestsellers.”
“Ja,” zei ik schaapachtig, “maar hij heeft nog steeds meer nullen en komma’s. Zijn gebouwen zijn groter. Hij heeft een goedbekeken televisieshow op primetime. We spelen allebei golf; maar hij bezit golfbanen. Waar zouden we over moeten schrijven?” “Robert, bel nou gewoon Meredith op en zoek het uit”, zei Bill vriendelijk. “Praat met haar. Ze zit op je telefoontje te wachten; waarom bel je haar niet nu?” “Oké, oké,” antwoordde ik, “ik bel d’r nu meteen.” Voordat ik de moed kon verliezen, hing ik Bill op en draaide het nummer van Meredith.
“Hallo, met Meredith McIver.” En dit boek was geboren.

12 december 2005 Ik was in New York om een televisieprogramma op te nemen voor PBS (Public Broadcasting Service, een educatief televisie- en internetbedrijf - red.) en voor een bezoek aan Yahoo! Finance (de financiële website van Yahoo! - red.). Daar ik toch in New York was, had ik met Meredith afgesproken om haar te ontmoeten en te kijken of we het ideale concept voor een boek konden bedenken. Op 12 december namen mijn vrouw, Kim, en ik een taxi naar het kantoor van Donald Trump. Nou ja, kantoor... zijn kantoorgebouw.
Degenen onder jullie die The Apprentice hebben gezien, zullen bekend zijn met de vergulden entree van de Trump Tower op Fifth Avenue, de beroemde straat in New York. Terwijl ik als een boertje van buiten op het trottoir stond, boog ik achterover en liet mijn blik langs de etages gaan totdat ik eindelijk bij het punt kwam waar het gebouw de hemel ontmoette. Trump Tower is duidelijk een stuk hoger dan elk gebouw dat Kim en ik in bezit hebben. En hoewel ik er heel vaak langs ben gelopen, leek het veel hoger toen ik wist dat ik naar binnen ging voor een afspraak met Donald Trump zelf.
Er kwamen heel wat herinneringen naar boven toen ik op Fifth Avenue liep. Ik herinner me dat ik naar gebouwen als deze heb staan kijken toen ik in 1965 naar New York kwam om te beginnen met mijn opleiding aan de koopvaardijschool. Ik was toen een arme jongeman uit Hawaï, voor de eerste keer in de grote stad en ik werd beslist niet toegelaten in gebouwen als deze. De film The Graduate was toen erg populair en mijn vrienden en ik zwierven door dit gebied, in de hoop onze eigen Mrs. Robinson te vinden.

Daar stond ik dan, veertig jaar later, uitgenodigd door Donald Trump in zijn kantoor, in zijn gebouw. Op dat moment moest ik echt even in mijn arm knijpen. De meeste mensen beschouwen mij als zeer succesvol. Ik heb miljoenen dollars verdiend en verloren, terwijl ik de principes volgde die ik uitdraag in de Rijke pa-boeken. Maar toen ik daar voor de Trump Tower stond, realiseerde ik me plotseling hoe ver ik was gekomen. Dat was een ongelooflijk gevoel.
Ik herinner me een van Donalds favoriete gezegdes: ‘Denk GROOT!’ Alleen al door voor zijn gebouw te staan, realiseerde ik me hoe veel groter mijn denken die dag was, in vergelijking met toen ik voor het eerst in New York was aangekomen. “Wow!” zei ik hardop. Kim kneep alleen maar even in mijn hand. Met een diepe zucht ging ik met Kim Trump Tower binnen en we liepen naar de liften, waar veiligheidsmensen ons begroetten. Nadat we door mochten, gingen we met de lift naar een van de bovenste verdiepingen, van waaruit Donald zijn imperium bestuurt.
Als je The Apprentice gekeken hebt, ben je bekend met de ingang naar het kantoor van de heer Trump, waar de aantrekkelijke receptioniste de deur bewaakt. (Voor degenen onder jullie die zich dat afvragen, Donald heeft een kopie van zijn kantoor een paar verdiepingen lager laten bouwen voor de televisieserie. In plaats van zijn echte directiekamer binnen te gaan, neemt hij de lift naar beneden en loopt de kopie van zijn kantoor binnen.) Hoewel ik vaak naar het programma heb gekeken, had ik nooit, maar dan ook nooit, gedacht dat ik op een gegeven moment de wereld van Donald Trump zou binnenlopen. Het was een heel aparte ervaring het gevoel te hebben dat ik op de set van het programma rondliep.
Mijn gedachten schoten continu heen en weer tussen het televisieprogramma en de werkelijkheid. Keith, de reusachtige lijfwacht van Donald Trump, was de eerste die ons begroette, nadat de receptioniste ons een stoel gegeven had. Hij nam de tijd ons als oude vrienden hartelijk te begroeten. Hij ging bij ons zitten en zorgde ervoor dat wij ons compleet op ons gemak voelden. Hij was ongelooflijk attent en vertelde ons over zijn voormalige loopbaan als een detective in New York en zijn huidige carrière als persoonsbeveiliger van Donald. Hij bleef bij ons, bood ons water aan en hield ons gezelschap tot de deur naar het kantoor openging en Meredith naar buiten kwam.

Meredith is het prototype van een jonge leidinggevende vrouw uit New York. Een aantrekkelijke vrouw die perfect op haar plaats zou zijn in Londen, Parijs, Sydney, Tokio, Toronto of Peking. Ze gaf ons een hand en zei met een warme glimlach: “Wat fijn om u eindelijk te ontmoeten.” Na Keith voor zijn warme ontvangst bedankt te hebben, volgden we Meredith door de glazen deuren naar de directiekamer; de echte directiekamer. Toen we gingen zitten, schoten mijn gedachten direct weer naar scènes uit het televisieprogramma, waar mannelijke en vrouwelijke kandidaten tegenover Donald en zijn adviseurs aan tafel zaten. Ik vroeg mezelf stilletjes af: ‘Wat doe ik in hemelsnaam hier? Hoe ben ik hier in hemelsnaam in verzeild geraakt?’ Ik weet zeker dat meer dan één stagiaire hetzelfde gedacht heeft. Na een paar minuten wat gebabbeld te hebben, vroeg Meredith: “Waar zou je over willen schrijven?” “Zelf ben ik nogal betrokken bij armoede”, antwoordde ik. “Ik zou kunnen schrijven over wat we zouden doen om daar een einde aan te maken. De titel zou Ending poverty (Armoede beëindigen - red.) kunnen zijn.” Meredith knikte en zei: “Dat zou een mogelijk onderwerp kunnen zijn.” “Ik ben ook bezorgd over het feit dat de rijken rijker worden, maar dat Amerika als natie steeds armer wordt. We kunnen schrijven over de ondergang van de middenklasse en de armen; oftewel hoe goedbetaalde banen naar China en India worden geëxporteerd. Ik ben ook al lange tijd bezorgd over het verdwijnen van de pensioenen en het failliet van de Social Security en Medicare (het stelsel van sociale zekerheid en ziektekostenverzekering in de VS - red.) net op het moment dat de babyboomers met pensioen gaan.” “Daar maakt meneer Trump zich ook grote zorgen over”, zei Meredith. “Hij heeft daar een boek over geschreven.” “The America we deserve”*, zei Kim. “Ja”, zei Meredith. “Hij schreef over zijn bezorgdheid met betrekking tot deze onderwerpen, en over de dreiging van terroristische aanslagen; al voor de aanslag op elf september.” “Voor 9/11?” vroeg Kim. Meredith knikte: “Hij heeft niet alleen een deel aan terrorisme gewijd; hij praat ook over de ongecontro-leerde staatsschuld. Maar hij benoemt de problemen niet alleen, hij gaat ook in op zijn unieke oplossingen.” Kim knikte, ze was gek op dat boek.
Meredith ging verder: “Er zit veel meer achter de heer Trump dan alleen maar televisieprogramma’s, missverkiezingen, casino’s en onroerend goed. Iedereen die bezorgd is over onze huidige wereldpro-blemen en hoe die zijn op te lossen, zou zijn boek moeten lezen.”

Lees verder in Waarom we willen dat je rijk wordt.